En Fin Liten Blome

Ein fin liten blome i skogen eg ser,
I granskogen diger og dryg,
og vent mellom mose og lyng han seg ter
Han står der så liten og blyg

Sei, ottast du ikkje i skogen stå gøymd,
der skuggane tyngja deg må?
Å nei, for av Herren eg aldri vert gløymd,
Til ringaste blom han vil sjå

Men ynskjer du ikkje i prydhagen stå
Der folk kunne skoda på deg?
Å nei, eg trivst best mellom ringe og små
Eg føddest til skogblome, eg